Op Valentijn lanceert de Brugse jazz zangeres en pianiste Jara haar nieuwe single: Karavaan. Het is haar exotische Nederlandstalige versie van Caravan, een jazz klassieker van Duke Ellington en Juan Tizol. Een betoverend nummer dat een plaats kreeg in films zoals Chocolat, Ocean’s Eleven, Whiplash. Een zeer romantisch nummer ook. Via Karavaan geeft Jara haar impressie weer van een idyllische rondreis door Egypte.
“Samen met mijn lief vertrok ik deze winter naar Egypte om er een oude droom te vervullen: de majestueuze piramiden zien én de mysterieuze sfinx. Ondanks het tumult van de vele toeristen konden we de eeuwigheid voelen op de grote zandvlakte. En in de grafkamer van het enige nog bestaande wereldwonder, de piramide van Cheops – waarin we uitzonderlijk lang verbleven – leek de tijd stil te staan, heerste er een stilte die boven het geroezemoes uittorende. De grote menselijke kat – de wereldvermaarde sfinx – was jammergenoeg te groot om te aaien maar zo geheimzinnig als gehoopt.
Na Gizeh, Caïro. De hustle en bustle van een reuzenstad waar alles onwaarschijnlijk organisch door elkaar loopt, dieren, auto’s, mensen… Eén grote charmante chaos. Men beschikt er ongetwijfeld over een zevende zintuig om zo vlot te laveren dwars door alles heen. Alles is daar, van de grootste luxe tot regelrechte armtierigheid. Sommige vervallen huizen dienen als vuilnisbelt. Op het noordelijke en zuidelijke kerkhof wonen mensen in oude grafhuisjes. Maar alles is levensecht, iedereen doet gewoon zijn ding, zonder ophef. Tijdens opstoppingen helpt men elkaar, iedereen praat er met iedereen. Wel wil men je natuurlijk allerlei diensten of producten aansmeren. Enkele vriendelijke doch gevatte Arabische zinnetjes kunnen zeggen helpt om verkopers tactvol te doen afhaken.
Vervolgens met de nachttrein – een oude glorie – naar Luxor. Luxor ligt aan de machtige Nijl en heeft een drukke en een rustige zijde. Bevallige Cleopatra-achtige scheepjes gaan heen en weer. Je kan er ook gaan zeilen met een feloek om de rivier en haar oevers te bewonderen. De drukke zijde is… druk. De souk – de markt – is de moeite om te zien. Aan de rustige zijde waan je je in een vervlogen tijdperk. Landbouwvelden die nog op natuurlijke wijze worden bewerkt, zonder rotzooi. Schattige eetzaakjes, sympathieke mensen. Eenmaal in Luxor moet je beslist de tempels van Karnak zien, die zijn indrukwekkend met hun kolossale zuilen en voeren je naar een andere tijd.
In de Rode Zee kom je in contact met een kant van de natuur die onzichtbaar is, of enkel zichtbaar als je onder water duikt om te genieten van de mooie riffen! En de omliggende uitgedroogde canyons – waar je niet altijd in mag omwille van ‘gevaarlijke bedoeïenen die mensen kidnappen’ – geven je al een glimp van de woestijn. Het barre van de woestijn is irreëel, fel, exotisch. Wel dankbaar dat de woestijn daar is en niet hier, blij dat er mensen zijn zoals mijn lief die er alles aan doen om de woestijn niet verder te laten optrekken naar het noorden, zoals al in Portugal en Spanje het geval is. Ik draag dit Valentijnsnummer op aan hem.”
